«هی امان امان امان. آدم مدتها انتظار می کشه برا رسیدن به یه لحظه ای و وقتی می رسی چنان میخوره تو ذوقت که میفهمی نخیر، تا حالا جای سفت نشاشیدی جانم. بین ما همه چی خوبه. پست قبلی که اردیبهشت ۹۸ بود نوشتم تو کوچه ما هم عروسی شد ولی خب الان که بهمن ۹۹ ئه دارم بهتون میگم که کوچه ما عروسی نداره.» اینو بهمن ۹۹ نوشتم. الان شهریور ۱۴۰۳‌ایم و من تایید می‌کنم که کوچه ما عروسی نداره. یعنی حتی اون موقعی که فکر می‌کنی عروسیه هم دیوار به دیوار عزایی.

قلبم به شدت شکسته. نه این‌که شکستگی برام چیز جدیدی باشه، نه. اتفاقا زیاد تجربه‌اش کردم و مثل قبل درد نداره ولی اون لحظه‌ای که با اطمینان میگی دیگه دوسش ندارم، اون لحظه تو دوماه گذشته چندبار برام پیش اومده.عجیبه که قبلا این حس رو با تمام قوا پس می‌زدم. شاید بدجوری از قبول واقعیت می‌ترسیدم ولی حداقل الان یه حس خنثی دارم. این‌جوری شدم که دلم نمی‌خواد دیگه هر روز بهت بگم دوست دارم چون ندارم. دارم ولی ندارم. احساس می‌کنم زیاد گفتم و دیگه ارزشش رو نداری. دیگه ارزش داد زدن «دوست دارم» رو نداری. نه که خ